Gurbet Yüreğimin Öbür Adı

 

Nasıl başlıyordu şu benim en sevdiğim türkü "Gurbet bana yurt mu olur, bir yanım gitse bir yanım ölür" olmalı sanırım. Zor galiba, küçücük bir yüreği uzak bir gurbete göndermek ve gittiği o gurbetten bir daha geri alamamak. Şimdi akşamın bu kör saatinde yüreğimin deli fişek duygularını buraya aktarmaya çalışırken cümlelerim eksik, anlamsız ve tanımsız. Ne zaman başlamıştı bu yolculuk hatırlamıyorum, bir buçuk seneyi aştık ve sen hala o gurbettesin. Ben çoktan geri döndüm de sen hala yoksun.

 

Canım yanıyor, içimdeki sevgi yerini acıya bıraktığından beri canım yanıyor. Canımı yakan bu sevda karşılığını bulsun diye nasıl uğraştım oysa. Tüm uğraşlarımın karşılığını alacakken izin bile vermedim bana yaklaşmana, korktum; yüreksiz birini sevmenin acı verdiğini biliyordum çünkü. Bile bile uzaklaştırdım seni kendimden. Belki de madalyonun öbür yüzündeki beni görmeni istedim, onu sev istedim, görünen şımarık kızı değil! Sevmek bu kadar acı verir miymiş insana? Bunca acıyı, sana yaşattığım sevda için mi çekiyorum? Evet, sadece bunun için çekiyorum. Çünkü ne zaman, kendimin de bir insan olduğunu hatırlasam aynı şeyi yapıyorum. O kadar korkar olmuşum ki sevdiğim her şeyin bir şekilde zarar görmesinden, bilinçsizce yapıyorum. Ne zaman birini sevsem, kendimi cezalandırıyorum. İçimdeki bu deli sevda yeniden alevlenince canımın acıdığını hissediyorum. Yüreği gurbete düşen biri gibi sessizce, yüzünde sıcak bir tebessümle acıyorum hem de, sessiz, sakin, kimsesiz...

 

Nerdesin yüreğim? Gittiğin o gurbetten dönemedin mi hala? Tüm amacın bana acı mı çektirmek? Bir sevdam vardı yüreğimde, neden beni ondan ayrı koyarsın yaban ellerde? Neden izin vermezsin beni de sevmelerine, neden yüreğim, neden! Biliyorum korkuyorsun, hem birilerinin canını yakmasından hem de senin birilerinin canını yakmandan. Kaçamazsın, dön artık o gurbetten! Dön, olur mu? Ben sensiz yaşamaya alışmadım henüz, zor geliyor en acı olay da bile hissetmemek, anlıyor musun? Sevdiğim her şeyi sen yokken de kaybediyorum, izin ver de artık seninle kaybedeyim!

 

Yüreğim gurbetin öbür adı... Tüketmelerin değil, üretmelerin zamanını yaşarken sen yoksun yanımda... Oysa sendin, tükenmeyesin diye adını kendime bile yasakladığım... Ve yüreğimle birlikte o uzak gurbete göndermediğim sendin ama sen de yoktun... Şimdi benim yerime birileri sahiplenmek istiyor sevdamı... Ne anlamı var dersin?  Hiç... Kocaman bir hiç... Ben artık seninle hissetmek istiyorum her şeyi. Susmak, içimde taşımak bir şeyleri, elbette ki güzel ama nereye kadar?

 

Bu sahibini arayan bir yazı, belki de benim dışımda... kimse bilmeyecek sahibini. Kimse sahiplenmeyecek, benim bile sahiplenemeyip sana söyleyemediklerimi. Bir gün, her şeyi tam anlayacakken bir de bakacaksın ki ben yokum...

 

Yüreğim gurbetin öbür adı... Dönene dek... Anlayana dek... Yüreğinin kapılarını bana açana dek...    

 

                                           http://www.youtube.com/watch?v=-UWCviw26ag

 

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !