yanılsamalar

yanılsamalar IAdam baktı arkasına, durdu... önünde yer alan gerçeği bilmesi içini rahatlatsa da bir yanı bırakmıyordu...
gece erken inmişti şehre o gün... hangi şehre erken indiği adamın hiç umurunda değildi. o muhasebesini yapmıs ve kendini şehrin ortasına atmaya karar vermişti... yenilgiyi hazmaedemeyen yapısı, bu sefer en büyük yenilgiyi yaşıyordu.


"bu hayattaki en büyük yenilgi, insanın kendisine yenilmesidir"  demişti eski kız arkadaşı. yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle anımsamıştı kızcağızı. Kızcağız! çok sevmesine rağmen onun varlığını; hayattaki duruşu, dik durmaya çalışırken sergilediği istemsiz kaypaklıklarından ötürü, ne sevgili olabilmişti ne dost. bu yenilgiyi ancak onunla paylaşabilirdi biliyordu. yanına gitse, içeri girse, kırgın ama umutla bakan gözlerini görse... görse... ah görse... keşke görse... adam da biliyordu o kapıdan içeri girdiğinde konuşsa da konuşmasa da hafifleyecekti yüreği... Gidemedi adam, kendisini alıp gidemedi "cağızın" yanına...

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !